Wie de piemel past

Zijn libido is niet meer wat het geweest is. Dit bekent Jacques, een oudere meneer, op televisie. De andere heren rond het kampvuur zeggen niks. De camera zoomt in.  Sommige deelnemers schieten vol: ook zij bieden niks meer tussen de lakens. De EO-presentator, die solidair meedoet met de survival, zet zijn begrijpende blik op. Mannen in het wild. Terug in de natuur. Stoer maar ook zacht. 


De mannelijke identiteit is broos. Nog nooit is het wel of juist niet willen hebben van een piemel zo’n hoofdzaak geworden als de laatste jaren. Barbershop ’s springen als paddenstoelen uit de grond: lekker zepen, soppen en scheren met elkaar. Tegelijkertijd laat de transgender weten dat die penis niet bij haar past en dat alle toiletten gelijk moeten zijn. Als trots bezitter dan wel als sta-in-de-weg: de piemel doet er kennelijk toe.


De vrouwelijke identiteit is evenzeer ambivalent. Linda de Mol start een vrouwenzender, op #Metoo laten vrouwen weten dat ze worden lastig gevallen en vragen ze op hun werk nog steeds te weinig salaris. De klassieke vrouw: ijdel en hulpeloos. Vrouwen zijn ook als nooit tevoren aan de macht. Zie Merkel, May, Clinton en, daar is ze weer, Linda de Mol. Ondergeschikt of als Caesar: de vagina doet er toe.

Het lijkt wel alsof het onderlichaam het vertrekpunt voor onze identiteit is geworden. 


Tijden zijn vloeibaar geworden volgens socioloog Zygmunt Baumann. De dingen staan niet meer vast. Klassiek India vind je hooguit nog in de Efteling. In Madrid staan Nigerianen schoudertassen uit China te verkopen. In je Limburgse dorp wonen Bulgaarse aspergestekers. En je weet nooit of je volgende maand nog werk hebt in Born omdat het bedrijf voor de zoveelste keer is doorverkocht aan buitenlandse investeerders. 


We zijn naast slachtoffers ook echter globaliseringsconsuménten geworden.  We dragen Tirolerhosen in oktober en met Halloween staan er kinderen aan de deur. Identiteiten zijn inwisselbaar geworden. Wie je bent hangt af van wat jou het beste uitkomt. 


En in deze maakbaarheid van identiteit construeren we zelf onze ankerpunten: ik ben Moslim, ik ben een Limburger, ik ben een echte Nederlander, ik ben een echte Man. Hoe meer dit wordt uitgedragen, hoe meer ongezien wij ons kennelijk voelen. 


Dus gaan we op zoek naar identiteit en soortgenoten. Om uniek te zijn, ons gehoord te voelen en dus niet meer zo alleen.


Mannen die terug gaan naar de Natuur. Niets is veelzeggender over moderniteit dan dit. 



Reactie schrijven

Commentaren: 0