Buurtgek


Er loopt een insect door mijn straat. Rode, blauwe en gele sprieten. Het is een vreemd soort. 


Mijn buurman van even verderop heeft zijn kunstproject afgerond en brengt rode, blauwe en gele pvc buizen met een lengte van ik schat 8 meter naar de stort. Hij is autodidact. Stilletjes levend van dag tot dag. Met bijstand van overheid of erfenis.


Ik woon in een gekke buurt. Ooit gebouwd als woonschool om asociale gezinnen te heropvoeden. Toen kwam er sloopplannen. Het heropvoedingsidee was mislukt. En toen vertrokken de bewoners. Maar ook de sloop mislukte.


Studenten werden er gehuisvest, en sommigen bleven na hun universiteitsstudie plakken.  Ze kregen kinderen en werden maatschappelijk werker of art-director. In twintig jaar tijd werd het IQ  en het jaarinkomen verdubbeld. Nu staat het bekend als hippe kunstenaarswijk.


De Plakkers vormen inmiddels een stevige community. Hoger opgeleid, altijd in voor protest- of moestuinproject. De Plakkers verschijnen op het buurtfeest met eigengemaakte vegarollen en dansen in de Indiase tent van kasjmierwol. Er is voor deze zelfbewuste buurt een bewonersvereniging opgericht: iedereen mag meedoen en meeslissen, bestuurslid of niet. In een beetje familie heerst immers familiecultuur. 


Er zijn ook Plakkers die niet zo goed gelukt zijn: vrijgezelle neuroten of teleurgestelde kunstenaars, zieke werknemers of oud-zzp-ers. En nieuwkomers: door de woningbouw geplaatste alleenstaand ouder gezinnetjes. De familie heeft stiefkindjes. Deze kindjes doen niet mee en beslissen niet mee in en om de bewonersvereniging. Zij passeren slechts de Indiase feesttent.


Zoals een beetje familiecultuur betaamt stort de hele tent eens in de zoveel tijd in. Afgelopen week lagen er drie nieuwsbrieven in de bus van de bewonersvereniging. De eerste bleek een fake-brief van de afgezette, pedante penningmeester. De tweede een ludieke, beetje ggz- reactie op de eerste brief door een oud babyboombestuurslid. De derde een excuusbrief van laatstgenoemde waarin hij zijn eigen actie niet goedkeurde.  


Tikketak, tikketak. De pvc buizen raken de grond wanneer mijn buurman de meterslange buizen met zijn oude studentenfiets uit de jaren tachtig verplaatst. Rood, blauw en geel. Niemand ziet het en maakt een opmerking. Hij wordt, net als in de voorbije dertig jaar, genegeerd. Immers, híj is de gek. 


Reactie schrijven

Commentaren: 0