De gleuf van GroenLinks

 

Gele dampen zwaveldioxide stijgen langs mijn oogwimpers naar boven. Voorover gebukt is er geen ontkomen aan. Ik tuur in het donkere gat en vang glimpen op van bloedige maar lege barbecuevlees- bakjes en zakjes met verlepte, laatste sla-kwakjes. 

 

Ik hou mijn adem in wanneer ik de plastic verpakking van mijn nieuwe tweebijtwee-matras door een kleine opening naar prop. Boven het gat staat “verpakkingsmateriaal”. De letters kijken mij demonisch aan. Wanneer mijn arm helemaal in de spelonken van de container verdwijnt zit ik opeens met mijn neus in een restant Chinese afhaal met blauwgroene saté. De geur van ammoniak brandt in mijn voorhoofdsholte. 

 

I am the incredible doctor with her arm up the ass of a milieucontainer. 

 

Ik druk een kubieke meter IKEA karton oud papier door een gleuf van 30 centimeter. Ik scheur het karton in stukken maar te laat: penseelschimmels van halfvolle pizzadozen kruipen langs mijn armen omhoog. 

 

I’m going down.

 

Ik word wakker en doe mijn ogen open. Ik lig op de stoeptegels voor het milieuperron en lig met mijn wang vermoedelijk in een platgetrapte pruim. Ik hoor voetstappen en mensen uit alle richtingen komen toegesneld. De gênante situatie vraagt maar om een ding: ik sluit mijn ogen langzaam en doe alsof ik dood ga.

Terwijl ik uit het geroezemoes om mij heen verneem dat de ambulance wordt gebeld en ik in een stabiele zijligging wordt gelegd, hoor ik ook het giechelen van een kind. “Mam, die heeft een drol op dr wang”.

 

Now it’s on, Bram.

 

Bram is onze groene wethouder. Sterk in conceptueel denken, maar geen praktisch inzicht; hij heeft twee linkerhanden. Vandaar GroenLinks en niet GroenRechts. Bram kwam al tijdens zijn studie cultuurwetenschappen op zijn 24e in de gemeenteraad. Het jongste lid ooit. Van marxistische Boeken naar de stem van een vegetarische Burger. Bram zit nu al twintig jaar in het pluche en noemt volkstuintjes stadstuinen en koffieprut herbruikbaar materiaal. 

 

Ik scheid inmiddels bij het leven. Thuis heb ik een bak voor oud papier, een bak voor glas, een bak voor statiegeldglas, een bak voor blik en alu, een bak voor chemisch afval, een bak voor plastic, een bak voor oude kleding,  en o ja, een bak voor rest-afval. De inhoud van de meeste bakken dien ik zelf door kleine gleuven en gaten te duwen op het milieustation. Zo ordonneerde Bram dat. Mensen mochten anders hele vuilniszakken naar binnen willen kieperen.

 

Op de achtergrond hoor ik een sirene. Kut.  De meute doet een stap naar achteren als ik, gepaard met een oerschreeuw a la Rambo, herrijs. Op grootse wijze en in een vloeiende beweging sla ik de drol van mijn wang. Twintig meter verderop spat hij uiteen. De menigte slaakt een kreet.  Drama doet het goed. Met enig wankele tred doch borst omhoog loop ik betekenisvol weg. Ik ben Zeus. 

 

Bram. These are times of war. 

 

Ergens komende tijd prop ik al mijn huisvuil van de afgelopen weken door jouw postvak op het gemeentehuis. Eens kijken of het door jouw gleuf past. 

 

Column De gleuf van GroenLinks
Column De gleuf van GroenLinks

Reactie schrijven

Commentaren: 0